Gülden Bülbüllere 1 – 1.Sohbet

Ana sayfa » Gülden Bülbüllere 1 – 1.Sohbet

Gülden Bülbüllere 1 – 1.Sohbet

“Sen benim her şeyimsin,Canimsın candan yakın.Unutur sanma sakın,Unutmam, unutamam…”

Elhamdülillah, bir meşâyihe gidip nefsini teslim edersen, o senin nefsini zulmetten kurtarır. Tarîkatte bütün azalara zikir yaptırmak lâzımdır.

Geniş zamanlarımızda onunla beraber olalım ki, dar hâlimizde o bizi bilsin. Her hâlimizde Allah Azimüşşanla beraber olalım. “Her hâlinizde bana sığının” diyor. Insanların iyi günleri olur, dar günleri, hasta günleri olur. Her hâlimizde biz Allah Azimüşşan’a sığınalım. İyi günlerde de sığınalım, dar günlerde de… Sığınmak da zikirle oluyor. Geniş günde sığınınca, dar günümüzde de O bizi bilir.

Bir genç ile yaşlının hikâyesi:

Bir kimse uçurumlu bir yerden gidiyormuş. Bir tanesi önceden şarkı söyleyerek geçmiş. İkincisi geçerken çok zikretmiş, salavat getirmiş, tevhit getirmiş, şükretmiş, ama uçuruma yuvarlanmış. Ehlûllah’ın bir tanesi sormuş:

– Ya Rab! Herşeye kadirsin. Önce geçen kabadayı bir şekilde geçti, onu düşürmedin. ikincisini düşürdün” demiş. Evvel giden seni hiç zikretmedi, ama sonraki sana çok yalvardı.

Cenâb-ı Hakk’tan nida geliyor.

– “Ey benim kulum! Evvel geçen her ne kadar sana hakir göründüyse de Ben onun daima kalbindeydim. Geniş zamanlarında o Beni hiç unutmuyor. Ama diğeri dar yere gelinceye kadar beni hiç hatırlamadı. Onun için onu düşürdüm.” diyor.

İşte bundan dolayı geniş günlerimizde Allah’a sığınalım, yani safâlı günlerimizde de Allah’ı unutmayalım. O gün gelmeden o güne hazırlanalım. Safâlı ve iyi günlerimizde Allah’ı unutmayalım. Ölümü düşünelim. Ölümü düşünmek dar günlerimizi düşünmektir. İnsanlara en büyük nasihat ölümü düşünmektir. Cenâb-ı Allah buyuruyor:

“Kulum iste vereyim.”

Ama her isteyene vermez. Hepimizin böyle günü var. Her zaman Rabbimizi hatırlayalım. Ölümü düşünelim. Kendimiz için, müslümanlar için, ihvanlar için herşeyi veriyor. Ama biz yine de maddî şeyleri istemeyelim. Maddiyatı her isteyene vermez. Veren yine Allah. O vermezse hiç kimse mal sahibi olamaz. Ama biz maddî şeyleri istemeyelim. Biz dünyada her şeyi istiyoruz. Maddî isteklerle avlanmayalım.

Biz kulluğumuzu yapalım, emir ve yasaklara uyalım. Veren Allah ne verirse ona uyalım (şükredelim). Tecelli neyse ona rıza gösterelim. Bizi müslüman halk etmiş. Maddî istekler istemeyelim.

Hak tecelli etmeyince nutka gelmez bir ahad
İzn-İ Bari olmayınca nutka gelmez bir ahad

Hayır ve şer fermam var. İnanmak müslümanlığın bir parçasıdır. O zaman inancımızı hayra yoralım. Hayır ve şer Allah’tan gelir. Cüzi irâdemizle şerre yönelmeydim. Şer istemeyelim. Hayrı isteyelim. Bize şer görünenler hayırlıdır, biz bilmeyiz. Cenâb-ı Hakk’ın şerre rızası yoktur.

Hadis-İ Şerif:

“Sizin için güzel görünen şeyler, sizin için çirkin olabilir.”

Onun için biz hayırlısını isteyelim. Ne gelirse Allah’tan, hayır da şer de Allah’tan.

Hayır ne? Bizi her yönden mesut eden, varlık, sağlık, itibar, insanlardan görmüş olduğumuz kıymet, sıhhat, afiyet, zenginlik. Ticaret sevaptır. Allah’ın emridir. Bütün ticaret yapanlar zengin olmaz, kimisi az kazanır, kimisi çok kazanır. Kimisi zarar eder. Evet bunun bir say’ı var. Niçin böyle oluyor. E beklediği var. 5 kuruşa aldığını 6 kuruşa satarsa 1 kuruş kâr eder. Ama 100 lirada 100 lira kâr etse kanaat etmez, yüzde 100 kazanca bile kanaat etmiyor.

insanlar kanaat etmiyor. Bir şey haddini geçince haram oluyor. Tahmin ettiği bir şey var, 10 liraya satacağı bir şeyi 15 liraya sattı. isteyerek değil, pahalı olduğunu bilerek değil, piyasa değişmiş. Burada veren kim? Cenâb-ı Hakk. Alan kim? Cenâb-ı Hakk. İnsanlar zarar ederse zarar ettiren kim? Cenâb-ı Hakk. “Vebil kaderi hayrihi ve şerrihi” fermanında kâr, zarar, hepsi var. Hastalık, sağlık hepsi var.

Bizim için büyük zarar, manevî zarardır. Büyük kârımız amelle olur. Büyük zararımız da isyanla olur. Manevî kârımız, büyük kârımız Allah’a itaatle olur. Allah’a itaatta ölçü yoktur. Zahirde bizim bildiğimiz beş vakit namazdır. Namazdan başka İbadetler de vardır. Cenâb-ı Hakk:

“Kulum bana nafile ibadetlerle yaklaşır.” buyuruyor.

Nafile ibadetlerin de çeşitleri vardır. Herkesin görüşü bir değildir. Çeşitli mezhepler vardır. Şafî mezhebi, Hanefi mezhebi, Hanbeli mezhebi. Maliki mezhepleri var. Bunlarda başka ameller eftal olmuş. Biz de başka ameller eftal olmuş.

Şafilerle, hocaları, meşâyihleri hepsi orada iken toplu yatsı namazı kıldık. Kaamet okuyorlar, sünneti kılmıyorlar, hemen farzı kılıyorlar, imam olan hoca efendi de ayağından çorapları çıkarıyor. Halbuki bizde çorapsız namaz kılmak eftal değil. Namaz kıldıktan sonra duayı da yaptılar. Fakat Horasan Müftüsü Muhammed Sıddık Efendi:

– “Her zaman biz size tâbi oluyoruz. Bu sefer de siz bize tabi oldunuz. Duanın evvelinde fazilet var, âhirinde de fazilet var ” dedi.

Biz önce sünnet; farz, son sünnet, vitri vâcib kılarız. Onlar ne yaptı? Farzı kılıp dua ettiler sonra da tekrar iki rekat sünnet kıldılar. Ama sünneti herkes kendi kendine kıldı. Başka da dua etmediler. Vitri hiç kılmıyorlar. Yatsıdan ayrı olarak, gece namazı olarak vitr kılıyorlar. Şimdi burada farklılıklar var. Bütün ameller seçildikten sonra bir fazilet aranmış. Edille-i Şeriyye ile aranmış. “Kulum bana nafile ibadetle yaklaşır” buyuruyor ya Cenâb-ı Hakk. Büyüklerden birisi buyuruyor:

Savm, salat, hac ile sunma biter zâhid işin
lnsan-ı kâmil olmaya lâzım olan irfan imiş

Bu da bir ilimdir. Kalb ilmini bilenler meşâyihlerdir. Çünkü onlar kalb ilmi okurlar. Cenâb-ı Hakk bizi inanmış olarak göndermişse bize kâr ve zarar bildirmiş. Manevî kârımız itaat, zarar ise Allah’a isyan etmektir. Fakat İsyan edenler müsavi değiller, itaat edenler de müsavi değiller, itaat edenler müsavi olsalar bile, birisi daha makbul olur. Diğerinin ki o kadar olmaz. İlim, amel, ihlas ile itaatlar tamam oluyor. İlim: Allah’ı bilmektir. Amel: Bildiğini işlemektir, ihlas: ilmini de, amelini de Allah’tan bilmektir.

Bu ilmi, Allah verdi, bu ameli Allah verdi. Cenâb-ı Hakk fırsat verdi, kuvvet ve gayret verdi. Onun verdiği güçle ben bu ameli işledim. İşte ihlas budur. Esas İhlasın anlamı: Ben yapamadım, işlemedim, bilemedim.

Onun için, itaati makbul olan kimse yaptığıyla övünmeyendir. Yapamadım zannedendir. Diğeri de itaat işlemiştir. Ama makbul olanı yapamadım diye düşünüyor. Onun için Cenâb-ı Hakk amelinizi, ibadetinizi rızası dahilinde istiyor. Benim İlmim yok diye üzülmeyin, ilim Allah’ı bilmektir. Herkes bildiğinin âlimidir, ilmimiz inancımızdan.

“Herkes bildiği ile amel ederse, biz bilmediklerini ona öğretiriz.”

Burada “bilmediklerini biz ona öğretiriz” diyen Cenâb-ı Hakk, insanlara ilhamı kalbinden doğduruyor. Hoca ilmi, medrese ilmi de inkâr edilmez. Hoca ve medrese İlmî İle de tasavvuf bulunmuştur. Fazilet var. Amellerin makbulleri. amellerin kıymetlileri bunlarla bilinmiştir. Bîr zahir ulema kendi bildiği ile kalırsa, ilminden, amelinden dolayı bir kâmile kendini teslim etmezse, bir kâmil insan bulamazsa onun ilminden, amelinden ledünnî doğmaz, ilmi olsa bile. Eğer bir kâmile teslim olmazsa, ilmi yüksek de olsa ondan ledünnî doğmaz. Çünkü:

Söz ile bir kalbe doğmaz ledünni
Bütün azaları dil olmayınca
Nefsi emmârenin bilinmez fendi
Gönül şehri bahr-i Nil olmayınca

Her kalbe ledünni doğmaz, bütün azaları dil olmayınca. Evet, bütün azaları yasaklardan korumalıdır zahirde. Ama maneviyatta, tarikatta anlamı bu değildir. Bütün azalara zikir yaptıracaksın. Bütün azalar denilince vücudunda kılların dahi zikir yapacak. “Çok zikredin” diye Cenâb-ı Allah’ın bir emri var. Rakam vermiyor. Çok zikredin diyor. Bunu Tasavvuf alimi nasıl izah ediyor? Diyor ki:

“Zikren kesîrâ”

Bunun manası ancak müntehide olana tecelli eder. Bir de kesîrin manası tecelli etmez. Kesir demek, rakam yok demek. Sabahtan akşama kadar zikretmek demek. Müptedi irâde sahibi. Bunda rakam var. Kelâm-ı kibarda buyurulmuş:

Özün bir pire teslim et müdavim ol kapısında
Meşâyihten murad şahım mürebbî kâmil olmaktır

Mürebbî kâmil : Mürşit, en üstün terbiye edici.

Hem mürebbîdir, O’nu bir yetiştiren var ama kendiliğinden yetişmemiş. Mevlânâ’yı o kadar ilmi ile bir yetiştiren var. Eğer kendiliğinden yetişmiş olsaydı Abdurrahman Cami Hazretleri, o kadar ilmi ile yetiştirdi. Nice âbidler amelleri ile kendilerini yetiştirirlerdi. Yetiştirememiş bunlar. Yanda kalmış. “Mûtû kable en temûtû” sırrına mazhar olamamışlardır.

Mürebbi olmak kimdedir? “Mûtû kable en temûtû” sırrına mazhar olmaktır. “Mûtû kable en temûtû” sırrına ermemişse bir insan, yetişmemiştir. Yetiştirici değildir.

“Mûtû kable en temûtû” sırrına kimler mazhar olur ? Ancak rabıta sahipleri mazhar olur.. Yani kâmil mükemmil mürşidi kendisine hakikat aynası yaparsa.. Evliyaullah hakikat aynasıdır. Hak aynasıdır. Orda kendisini bilir, aynada kendi eksiklerini görür ve tamamlar. Başka yerde tamamlayamaz.

Bu denli ilme mâlik iken iblis
Senin ilmin bilmedi o telbis

Bu kadar ilmi ile imansız gitmiş. Öyle ise insan bir hakikat aynasının karşısına geçecek ki noksanını bilsin. Zaten Cenâb-ı Hakk bizi noksan yaratmış ama biz noksanımızı bilemiyoruz. “Kişi noksanını bilmek gibi irfan olamaz” Ama sen arif olmak için noksanını bileceksin. Noksanını bilemiyorsan, sen kendini çok maharetli, hünerli, marifetli biliyorsun. Noksanını nasıl bileceksin? Hakikat aynasının karşısına geçersen, yani bir rabıta sahibi olursan.

Bakın, kelâmlara bakın:

Men aref sırrına vakıf olmadın
Çok muhbire vardım haber almadım
Her giz bundan eşed bir derd görmedim
Aslımdan bir haber veren yok bana

Çok habercilere gittim de onlardan kıymetli bir söz alamadım. Nereden geldiğimi onlar bana bildiremediler. Nereye gideceğimizi de söyleyemedlier. Nereden gelip nereye gideceğimizi bilememek ise, benim için bundan daha büyük dert bundan daha büyük ihtilaf olamaz.

Bak ne diyor:

Rabıtamda Hazreti Pire dedim Ey Sami’yâ
Geldiğim bilmem ne içindir bu dünyadan garaz

Rabıta yapmış, hakikat aynasının karşısına geçmiş. Bu dünyaya niye geldiğini bilmiş ama nasıl bilmiş? Bak:

Hep zuhurat pîrimindir yazdığım aklamiye
Dedi ikmâl-i meratibdir bu süflâdan garaz

Aklamiye : Sözler.

Anasır-ı zıddiyet var sende. Çok muhalif olan dört madde var. Sen bu dört muhalif maddeyi çevirdin, tebdil ettinse işte o zaman sen nerden geldiğini de bildin, nereye gideceğini de bilirsin.

Bu gelmek gitmek, sadece doğmak, ölmek değil efendiler. Zaten herkes doğuyor, ölüyor. Bu herkesin gördüğü bildiği bir şey. Bu gelmek, gitmek bizim burhanımız.

Nerden gelmiş, niye gelmiş, nereye gidecek bilmektir.

Bunu herkes bilmez. Ancak bunu bildiren meşâyihtir. Bildirmekten maksat, seni ulaştırıyor. Senin ruhun çok yüksek, ulvî bir makamdan geldi. Fakat, o yüksek, o ulvî makama sen çıkamıyorsun. Gidemiyorsun, ancak seni götüren kim oluyor? Meşâyihin oluyor.

Canım kurban olsun Resulullah’a
Bizi kabul etti âli dergâha
Emreyledi şeyhim Muhammed Şaha
Çıkardı zulmetten bâlâya bizi

Bâlâ nedir? Yüksek demek. Zulmet bu dünya, zemin. Zulmet bu dünyada. Anasır-ı zıddiyetimizi çeviremedikse zulmetteyiz. Noksan sıfatımızı çevirmedikse cesedimiz de zulmettedir. Cesedimiz de nefsimizin, vücudumuzun zindanı. Bu ruhu zindandan kurtarmak lâzımdır. Nasıl kurtaracaksın ? Bir meşâyihe gider nefsini teslim edersen o senin ruhunu nefsinden kurtarır. Bunun için, insandan, bir kimse de sultanî zikir meydana gelirse, onun sadece kalbi zikretmiyor, bütün azaları zikrediyor. Onun vücudundaki bütün kılları zikrediyor. Bir de eğer onda kalp alemi açılıyorsa, kalp alemi açılınca kalbin hakikatinde bütün mükevvenâtta halkıyyeti, Cenâb-ı Allah’ın hakikati var o kalpte.

Bütün nebatatın büyümesi gibi, onların hepsi bir vücut gösteriyorlar. Onlar harekete geliyorlar, canlanıyorlar. Onlar canlanınca bu sefer… Bir nefeste bütün kâinatın nefesi kadar zikreder bir evliyaullah. Ne ile? Manevî büyüklük ile. Kalbinin açılması ile. Bir insanın kalbi açılırsa büyük varlık oluyor bu insan.

Cenâb-ı Hakk:

” Arşa kürse hiç bir yere sığmam Ben, Mü’min kulumun kalbine sığarım. “ diyor.

Onun için kalp Beyt-i Celîl’dir. Bütün insanların mı?

Haşa, bazı insanların. Gafil olan insanların kalbi nedir? Onların kalbi de, affedersiniz bir mezbeleliktir, pistir. Onların kalbi pistir. Ama Allah’ı zikreden kalp, temizdir. Allah’ı zikreden kalp büyüktür. Allah’ı zikreden kalp geniştir.

Ne kadar büyük?Ne kadar geniş? Akıllar onu idrak edemiyor. Ama ne kadar dar? Ne kadar pis? Dar dediğimizden daha dar. Tahmin ettiğimizden daha pistir, affedersiniz. Niye? Çünkü, bak Cenâb-ı Hakk ne buyuruyor? Peygamber Efendimiz hadisinde ne buyuruyor?

“Gönlünüzde neyi beslerseniz ma’budunuz odur ” Mabut puttur. Bir insan putperest olursa bundan daha pis bir şey olur mu? Ondan daha habis bir kimse olur mu?

Ama kelâmda:
Ey taharetten habersiz rabıta bilmez habîs

Tahâreti olmayanın cesedi temiz olmadığı gibi, rabıtası olmayanın da kalbi temiz olmaz. Çünkü rabıta kalpten herşeyi atar, çıkartır. Rabıta olmazsa o kalpte çok şeyler var. Onlar mâsivâ ile kirlenmiştir, paslanmıştır, mülevves olmuştur.

By |2018-06-28T22:28:26+00:00Cuma, Eylül 26, 2014|Abdurrahim Reyhan Hz., Sohbetler|

About the Author:

Siz de fikrinizi belirtin